ناجوهای کویری

تقدیم به شاعر گرانمایه ی هری

                                      زمری عثمانی  ! 

شبگرد

عقربه های ساعت

در تاریکی شب  

در آغوش هم می لولند

تا وصالشان را جشن بگیرند

که حسی غریب

مرا به گریز می خواند.

بیرون می زنم

چه هوای خنکی

همچون بوی خوش خدا

در امتداد کوچه باغ  دلواپسی هایم !

...

رها می شوم

در درازای  کوچه  سنگی خواجه رخبند

آنجا که غبار تاریخ

آلرژی ام را تحریک می کند

تا صدای جامی را

از خیابان هرات بشنوم

و مناجات پیر هری را

با صدای خوش اعتقاد زمزمه کنم  

و مینیاتورهای  بهزاد را

به موزیم های جهان بسپارم

که ما   « قلب بیگانه را می شناسیم

زیرا که در سرزمین مصر بیگانه بوده ایم ».

...

اینجا

آهنگ موزون قدم هایم

در تاریکی شب

همچون سمفونی های  بتهوون

خیالم را شانه می کند

واثر انگشت آقاخان

 بر اوراق رنگ پریده ی آبدات تاریخی 

مرا تا دروازه ی قلعه ی اختیارالدین می کشاند

تا اینکه

سطح آسفالت خیابان

خیالاتم را می گسلد و

می روبد و

می شوید

...

راستی کجا بودم ؟

آها

 استشمام بوی خوش خدا

در امتداد کوچه  سنگی خواجه رخبند!

...

به کجا می روم ؟

راه گم کرده ام

آدرس خانه ی کرایه ای  مان را

 در حافظه دارم

و با 120 افغانی می توانم به خانه برسم

اما من گریخته ام

که درین نیمه شب

با خویشتن خویش تصفیه حساب کنم

که حساب بانکی افکارم

دیری است راکد مانده است .

دیوانه ام

اما  هشیارخواب تر از پولیس چوک شهر نو

که لاقیدانه از کنارش می گذرم

من باید بگریزم

تا در آغوش شب

منتهای آشفتگی ام را

در میان نبرد تن به تن باور و تردید

 به رقابت آزاد بگذارم

شاید برنامه ی پی آر آر وجدانم

بدون فساد اداری و واسطه و وسیله

حق را به حقدار برساند .

امشب

آهنگ موزون قدم هایم

بر روی اسفالت خشن شهر

تکرار وسوسه های درونی ام

را فریاد خواهد کشید

که در عمق باورم

آی اس آی تردید چند انتحاری را

برای ترور آخرین بازمانده ی  کودکی هایم

آموزش می دهد.

باور کنید

بهار را باور دارم

و خزان را برای باور بهار می ستایم

اما زمستانی که

شاخه های درخت تنومند ایمانمان را

تبر می سازد

تا « جنگل را بیابان کنیم » را

چگونه تحمل کنم ؟

چگونه تا کنم با حاشیه نویسی   

که کتاب های زرد قصه خوانی پشاور را

در عمق استراتیژیک یاسای چنگیز

مهر بازنویسی می زند

و وقیحانه

آیینه ی دین مهر باورمان را

خاکستر می کشد ؟

...

و چگونه بستایم ؟

دبستانی را

که با حروف لاتین

 در دفتر نقاشی کودکانمان

روزانه رسم طوطی  را آموزش می دهد.

...

 چگونه دل بسپارم ؟

به شکست خوردگانی

که دیانت  را در صرافی های معامله

به حراج گذاشته اند

تا سیاست را تمرین کنند!

...

قدم می زنم

به پیش می روم

تا مقاومت منفی گاندی را

با معجونی از اگزیستانسیالیزم شریعتی

و قمار عاشقانه ی سروش

با نوای خوش نی مولانا

بر مناره های خاموش شهر بکوبم

تا پایتخت فرهنگی کشورم

از خواب بر خیزد!

  Normal 0 false false false EN-US X-NONE AR-SA

و زندگی مدرسه است ! آن روز که چشم گشودم پدر راه جاده ی سرخ خویش گرفت و به من آموخت که آزاده باید زیست. مادر مرا در کوچه های زندگی پا به پا برد و به من آموخت که زیر و بم زندگی را پای برهنه بهتر می تواند حس کند او به من آموخت که از خود مایه بگذارم و چون جویبار پیچ و خم حیات را درنوردم.
سالها گذشتند و من در مکتب سواد زندگی را آموختم که خدایم را از دریچه نشانم دادند و من فقط از ترس او با آب سرد وضو می گرفتم و هیبت پولیس را در او می دیدم.مهاجرت معلم دیگرم بود که به من سبق هویت داد. من هویتم را در آن درامه های تحقیر یافتم .
شبهای ستاره ریز کویر خدایم را از پنجره برایم نمایاند و شریعتی دستم را گرفت تا از کاریز کویر به سرچشمه ی امید پا گذارم. در آن کویر بود که دکتری روحم را جراحی کرد و به من درس انسان بودن آموخت. او بود که مرا چون کودکی گمگشته از دنیای انزوای خودم به صحنه ی های زشت و زیبای زندگی آشنا کرد تا خود در میان پاکی و لجنزار زندگی بسازم.
آن یکی به من عشق را آموخت تا عصای دستم در میدان های سخت آزمون حیات باشد و دیگری عشق به میهن را در وجودم پروراند. سروش از دروازه ی دیگری راهی برایم گشود که مولانا را بشناسم و عشق و انسانیت را . و یادم داد که چگونه از پشت بام خدایم را بنگرم.
روزها گذشتند سالها گذر کردند و تو امروز به من می آموزی که می توان برای دیگران هم زیست تو بمن می فهمانی که زندگی برای شادی دل دیگران چه لذت بخش است !

مسافرت ناخواسته در روزهای تاسوعا و عاشورا فرصت تقدیم یک شعر عاشورایی را از من گرفت و اینک با تأخیر این شعر را تقدیم دوستداران راه حسین می نمایم !

راوی

ظهر است و دشت خاطره تعریف می کند
... از روز واقعه
از آن قیامت عظمای دنیوی
ظهر است قلب حادثه از شور می تپد
از حال می رود
از جای می جهد.
...
گویی که انفجار عقده ی تاریخ می رسد
گویی حرا دوباره به آهنگ تیزتر
شب گریه های خسته ی آن مرد کوه را
پژواک می دهد
گویی که چاه سر از خواب می کشد
تا ناله های آنکه بر رواق حقیقت نوشته بود
( آزادگی طریق ماست )
فریاد سر دهد.
...
اینجا کبوتری است که تمرین می دهد
یک دسته بلبلان پر از شور دهر را
تا در حضور داور بازی روزگار
با خط سرخ چلیپا کشند با غرور
آن ذلت نهفته به رگ های شهر را
...
اینجا قیامتی است
یک سو هزار زاغ که آیات مهر را
سرچپه می کنند
آنسو سپاه عشق که با هرم حریت
سرماگرفته صفحه ی تاریخ را
از شور بیکران
آکنده می کنند.
...
ظهر است و گرم حادثه تکرار می شود
میدان جلجتاست
روح مسیح پیمبر به کربلا
بردار خویش دگر بوسه می زند
یوسف به چاه دگر ، غوطه می خورد
قابیلیان به چارراه عداوت دوباره بار
آواز فتح خویش به نقاره می کنند.
ننگی دگر به روی پرده ی تاریخ می فتد
...
ظهر است و دشت خاطره تعریف می کند
از روز واقعه
از آن قیامت عظمای دنیوی
از آن حقیقتی که فتاده میان خون
ابن بتول سرور و سالار کربلاست
آری حسین
که آزادگی ز نام او
آبستن هزار حادثه در خون قرن هاست !

مسجد جامع محله ی ما از خطیبی بزرگوار و دانشمند برخوردار است . تمام خطبه های نماز جمعه اش به دل می نشیند. اما جمعه گذشته اتفاقی نماز جمعه را در یکی از مساجد جامع هرات بودم. خطیب این مسجد در پایان خطابه اش آمرانه دستور داد که بچه ها ( نمازگزاران نوجوان ) را از صفها بکشید و به صفوف آخر راهنمایی کنید و تا اینکار را انجام نداد نماز را به جا نیاورد. یک لحظه با خود اندیشیدم که این ملا از سیره ی پیامبر اسلام چه خبر دارد که حتی در حال سجده حاضر نمی شود کودکی را از شانه هایش پایین بکشد. به هر صورت وقت دعا از خداوند برای مجاهدین افغانستان!!! فتح و پیروزی خواست . اینجا بود که فهمیدم که جنابشان طالب تشریف دارند. و از چنین شخصی به جز انفجار و انتحار و مکتب سوزی سیرت نبوی خواستن خطاست !

انقلاب های عربی و تأثیر آن بر روابط بین الملل

حضور در همایش روایت همدلی ۳ و دیدار با شعرا و نویسندگان دو کشور ایران و افغانستان برایم خیلی جالب بود. همچنان دیدار از یک مکتب خودگردان افغانی در ۱۳ آبان که بعدا در این باره بیشتر خواهم نوشت خیلی برایم جاذبه داشت .

به زودی خاطرات این سفر را با جزییات خواهم نوشت . اما امسال سال سختی را از لحاظ کاری و درسی پیش رو خواهم داشت امیدوارم امسال با یک برنامه ریزی خوب بتواند مرا در رسیدن به اهدافم کمک کند.

مصر به عنوان مهمترین کشور عربی، اهرام ثلاثه  و گذرگاه معروف سوئزش جایگاه بز رگی در جهان دارد. دانشگاه اسلامی الازهر توانسته جایگاه پررنگی به این کشور در جهان اسلام بدهد.

فساد ، دیکتاتوری و فقر هم با نام مصر عجین بوده است. حکومت سی ساله ی حسنی مبارک کابوس وحشتناک مردمی بوده است که  آزادی حق طبیعی شان است .

خود سوزی یک جوان نومید تونسی شعله های خشم مردم را در این کشور هم بر افروخت و امروز میدان التحریر نمایش یکی از بزرگترین انقلاب های معاصر است .

انقلابی که با کمک تکنولوژی و شبکه های اجتماعی انترنتی توانسته افکار عمومی جهان را با خود همراه سازد.

حضور میلیونی مردم در میدان التحریر نشان داد که مبارک باید برود اما مبارک دیکتاتوری نیست که چون بن علی به زودی به میدان را خالی کند.

مبارک با کوله باری از تجربه های استبدادی سی ساله اش می خواهد مقاومت ملتش را درهم بشکند و لانه ی عنکبوتی حکومتش را برای چند روزی دیگر سرپا نگاه دارد.

این روزها بحث بر سر این است که آینده ی انقلاب مصر چه می شود؟

به نظر می رسد که مبارک دو راه بیشتر پیش رو ندارد یا اینکه قدرت را ترک کرده و به ندای ملتش پاسخ گوید یا اینکه رودرروی امواج خروشان خشم ملتش بایستد.

نگارنده بر این باور است که مبارک به هر اقدامی که دست بزند توانایی بازگشت تاریخ را ندارد. این انقلاب راهش را پیدا کرده و تا تحقق خواسته های بر حق مدنی مردم مصر آرام نخواهد نشست . به نظر می رسد که خشونت هم نمی تواند صدای جوانان مصری را خاموش نماید.

فردا جمعه روز وداع در مصر نامیده شده است .

شاید جمعه روز وداع مصر با دیکتاتوری و لبخند به دموکراسی باشد

احساس می کنم که در آغاز فصل سرد

موجی بزرگ در دل من سبزه می شود

عابر نگاه می کند از راههای دور

نقشی ز مهر در دل من کنده می شود

بار دیگر تلخی اندوه دوست

خوابهایم را پریشان می کند

نقش های غصه را پر رنگ تر

لحظه هایم را هراسان میکند 

بار دیگر آسمان آبی اش

قهر باران کرده است

قامت سبز و رسای سرو را

تیر باران کرده است

سرو می ماند اگر باران رود

یادگاری از ورای خاطرات

می نوازد گیسوی امید را

با نویدی از نوای خاطرات

باز می آید که تو خندان شوی

غنچه ی امید را وا می شوی

آسمانت بخل را خط می زند

همره باران و دریا می شوی